My, ludzie...

My ludzie. My ludzie często dowiadujemy się o ważnych rzeczach za późno. Często doceniamy wiele rzeczy za późno. Często rozumiemy wiele rzeczy za późno. Czy jesteśmy opóźnieni emocjonalnie? Przyznam, że czasem mam takie wrażenie.

„Kiedyś poznasz kobietę, której uśmiech spowoduje, że na chwilę zatrzyma się Twoje serce ... potem dowiesz się, że nie możesz bez niej żyć” i spotkał taką kobietę, i dowiedział się, że nie może bez niej żyć, kiedy od niego odeszła bo chciała by docenił być może staroświeckie wartości miłości. Dowiedział się, zrozumiał i docenił … a ona umierała. Dostali jednak jeszcze jedną szansę, ona przeżyła dzięki małemu chłopcu, on był jej aż po grób i kochał jak nikogo w świecie.

Ale nie zawsze dostajemy kolejne szansy. Nie zawsze udaje nam się zrozumieć. Nie zawsze…
Czasem jednak takie przemiany dotykają nas ludzi. Dlatego warto dawać szansy … warto wierzyć w dobro … warto mieć nadzieję.

„Gdybym jej nie poznał, nie cierpiałbym teraz” – powiedział, gdy nie dawali jej szans na przeżycie. Jego mądry i doświadczony ojciec zabrał go do domu i pokazał dziurę w ścianie, jaką wybijał przez lata, ze złości że choroba zabrała mu ukochaną żonę. Dziura została, żeby pamiętał. Chwycił syna za ramiona i powiedział, że przeszedłby przez największe trudy, bóle i cierpienia jeśli mógłby dzięki temu być choćby minutę dłużej z jego matką.

Bardzo chciałabym umieć doceniać wszystko to co jest naprawdę ważne i odnaleźć w tym wszystkim pełnie szczęścia.

A teraz wrócę ze swojego magicznego świata i stawię czoła kolejnym minutom rzeczywistości.

Zakochana pomimo wszystko :*